Tag Archives: Συλλογικό έργο

Οικογένεια σε κρίση

ISBN: 978-960-328-351-5
Σελίδες: 350
Συγγραφέας: ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΤΟΜΟΣ
Έκδοση: 1
Διαστάσεις: 14Χ20,5
Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Ακρίτας
210-5242010, 210-5245500, 210-9334554, 210-9314968
akritas@pkbooks.gr
Υποκατάστημα στο κέντρο της Αθήνας:
Στοά του Βιβλίου: Πεσμαζόγλου 5, 105 64 Αθήνα, τηλ. & fax.:210-3247678
Αγοράστε το online

(Κείμενο από την ιστοσελίδα των Εκδόσεων ΑΚΡΙΤΑΣ)

Οικογένεια σε κρίση - εξώφυλλο

Που βρίσκεται σήμερα ο θεσμός του γάμου και της οικογένειας; Σημαντικοί πνευματικοί άνθρωποι της εποχής μας τοποθετούν ο καθένας το δικό του κομμάτι στο πολύχρωμο ψηφιδωτό των δύσκολων ανθρωπίνων σχέσεων.

Στον τόμο συμμετέχουν οι:
Mάρω Bαμβουνάκη, Mατθαίος Γιωσαφάτ, Γαλάτεια Γρηγοριάδου -Σουρέλη, αρχιμ. Mακάριος Γρινιεζάκης, Mαρία Δημητριάδου, Tρύφωνας Zαχαριάδης, Aγγελική Zούρα-Mαστρομιχαλάκη, π. Bασίλειος Θερμός, π. Aντώνιος Kαλλιγέρης, Eλένη Kαραγιάννη, Aλέξανδρος Kατσιάρας, π. Aνδρέας Kονάνος, Γιώργος Kόρδης, Πανωραία Kουφογιάννη-Kαρκανιά, Hλίας Λιαμής, Nτίνα Πετροπούλου, π. Σταμάτης Σκλήρης, Nτέμη Σταυροπούλου, π. Φιλόθεος Φάρος

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το κείμενο της Μαρίας Δημητριάδου

Στις μέρες μας και στον κόσμο μας, όπου απώτατος σκοπός είναι η επίτευξη της ευτυχίας, εκδηλώνεται από πολλές πλευρές έντονο ενδιαφέρον για την οικογένεια και διατυπώνονται απόψεις για το πώς πρέπει να οικοδομηθεί αυτή.

Όλοι σχεδόν συμφωνούν, ότι μια οικογένεια πρέπει στο ξεκίνημά της να έχει και τους δυο γονείς, οι οποίοι πρέπει χωρίς άλλο να είναι αγαπημένοι και μονιασμένοι, και ασφαλώς σε κατάλληλη ηλικία – ει δυνατόν, πάνω από 25 χρόνων ώστε «να έχει πήξει το μυαλό», να έχουν τελειώσει τις σπουδές, να έχουν βρει τι δουλειά θα κάνουν κτλ. Επίσης, ότι η οικογένεια πρέπει να έχει υποστηρικτικό περιβάλλον γύρω της, αλλά και κάποια οικονομική άνεση, η οποία θα καθορίσει και τον αριθμό των παιδιών που θα γεννηθούν. Και βέβαια ότι σε κάθε εγκυμοσύνη πρέπει να γίνονται οι απαραίτητοι ιατρικοί έλεγχοι, ώστε στην οικογένεια να προστίθενται μόνο υγιή μέλη, και όχι «παιδιά με πρόβλημα».

Και ακόμα κι αν έχουν συλληφθεί υγιή παιδιά, είναι καλύτερο να μην γεννηθούν καθόλου αν οι γονείς δεν είναι έτοιμοι να παίξουν και οι δυο σωστά το ρόλο τους, αν δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα, και γενικά αν δεν πληρούνται οι προαναφερόμενες προϋποθέσεις. Γιατί σύμφωνα με το σκεπτικό που αναφέρθηκε, χωρίς αυτέςη οικογένεια δεν θα αντέξει, και ακόμα κι αν αποφύγει τη διάλυση, η οικογενειακή ζωή θα στερείται «ποιότητας». Εδώ η έλλειψη ποιότητας μπορεί να σημαίνει από μια ζωή όλο ρουτίνα, βαριεστημάρα και συμβιβασμούς, μέχρι έντονη δυστυχία και ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία θα οδηγήσουν σε κακοποίηση, παραβατική συμπεριφορά, χρήση ναρκωτικών κτλ. κτλ.

Παρότι εκτιμώ τις προσπάθειες για βελτίωση της ζωής και για πρόληψη διάφορων λαθών, αυτές οι θεωρητικές συμβουλές δεν μπορούν να με αγγίξουν τόσο, όσο οι πραγματικοί, οι ζωντανοί άνθρωποι που έχω γνωρίσει, οι οποίοι βίωσαν και ξεπέρασαν δυσκολίες μέσα στις οικογένειές τους. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι κάποιες φορές στην προσπάθειά μας να προλάβουμε κάτι που μας φαίνεται κακό, μια διαφαινόμενη «κρίση στην οικογένεια», προκαλούμε εμείς κακό άθελά μας. Και θα σας πω γιατί με παραδείγματα…» (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΟΜΟ)

Σχολιάστε

Filed under 2009, Άμβλωση, Κοινωνία, Συλλογικό έργο, Σχέσεις των δύο φύλων, οικογένεια

Το Σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων, κείμενα-μαρτυρίες για τις προγαμιαίες σχέσεις

Τίτλος: Το Σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων, κείμενα-μαρτυρίες για τις προγαμιαίες σχέσεις
 
Σχεδιασμός-επιμέλεια: Δημητριάδου, Μαρία
Α΄ Έκδοση: 1999 Εκδότης: Εγρήγορση Σελ.: 167
Β΄ Έκδοση: 2008 Εκδότης: Μορφή Εκδοθήτω Σελ.: 165
ISBN (Β΄ Έκδοσης):  978-960-89241-8-5
Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο
Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Μορφή Εκδοθήτω, Tel (+30) 210 33 11 747 Fax (+30) 210 33 11 746

Παρουσίαση από το Βήμα:

* Η σχέση του Χριστού με το σεξ, η ορθόδοξη ερωτική αγωγή και ο διάλογος για την αλλαγή της στάσης της Εκκλησίας όσον αφορά τη διατήρηση της παρθενίας πριν από τον γάμο. Στο βιβλίο «Το σώμα του Χριστού και ο κήπος των τέρψεων/ Κείμενα-μαρτυρίες για τις προγαμιαίες σχέσεις».

ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟΥ

– Ποια είναι η σχέση του Χριστού με το σεξ, και τι ρόλο έχει αυτό στη ζωή του ανθρώπου;
– Σε τι συνίσταται η Ορθόδοξη σεξουαλική αγωγή;
– Μπορούν οι λεγόμενες προγαμιαίες σχέσεις να χρησιμεύσουν ως προετοιμασία για το γάμο;
– Πώς σκέφτονται κι αισθάνονται γι’ αυτές τις σχέσεις οι άνθρωποι που τις ζουν;
– Μήπως είναι καιρός να αλλάξει η στάση της Εκκλησίας όσον αφορά τις προγαμιαίες σχέσεις, μια και είναι τόσο διαδεδομένες;
Αυτά και άλλα σχετικά θέματα εξετάζονται διεξοδικά και με σαφήνεια σ’ αυτό το βιβλίο.

Πρόκειται για συλλογική εργασία όπου γράφουν:

  • ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλος
  • οι αρχιμανδρίτες Γεώργιος Καψάνης, Αθηναγόρας Καραμαντζάνης, Ιωαννίκιος Κοτσώνης, Ιωάννης Κωστώφ
  • ο ιερομόναχος Διονύσιος Βογλός
  • οι πρωτοπρεσβύτεροι Γεώργιος Μεταλληνός, Σαράντης Σαράντος και Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στον περίφημο πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Ιερωνύμου Μπος «ο κήπος των τέρψεων», «η γη παριστάνεται σαν ένας απέραντος κήπος γεμάτος άνδρες και γυναίκες γυμνούς, ωχρούς, ανακατεμένους με αλληγορικά ζώα, τέρατα, αντικείμενα η φυτά στο στάδιο της μεταμορφώσεως, άνθη, καρπούς και πουλιά. Μορφές λεπτές και κομψές, περιορισμένες μέσα σε διαφανείς μεμβράνες, γειτνιάζουν με άλλες που δαγκώνουν γιγαντιαίους και τερατώδεις καρπούς και συμβολίζουν το δένδρο του κακού. Άλλες επιδίδονται στον χορό και στις ερωτικές απολαύσεις. Στο κέντρο της μικρής λίμνης, από μια πηγή ζωής αναβλύζουν οι τέρψεις, τα αρώματα, οι ηδονές. Οι αλληγορίες, τα σύμβολα, αφθονούν στο έργο αυτό, το οποίο με τη μορφή της παραβολής ερμηνεύει τη γήινη ζωή σαν ένα βασίλειο όπου θριαμβεύουν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.» (Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Πινακοθήκη, σελ. 362).
Ο κήπος των τέρψεων ζωγραφίστηκε γύρω στο 1510, όμως περιγράφει πολύ παραστατικά και τη σημερινή βαβελική εποχή μας. Η γη έχει μεταβληθεί σε έναν παγκόσμιο κήπο των τέρψεων, που τώρα στα στενά γίνονται προσπάθειες να περισωθεί, ώστε οι ηδονές να συνοδεύονται από ποιότητα ζωής, χωρίς την απειλή κάποιας καταστροφής που θα βάλει τέλος σ’ αυτές. Οι σεξουαλικές σχέσεις χωρίς γάμο – που δεν είναι πάντα προγαμιαίες, αφού πολλοί θιασώτες τους δεν παντρεύονται ποτέ – ένας τρόπος τέρψης προσιτός στον καθένα, ανεξάρτητα από ηλικία, κοινωνική και οικονομική κατάσταση αλλά και καλές προθέσεις, έχει γίνει καθεστώς σ’ αυτόν τον μοντέρνο κήπο μας.

Κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία, «επιστημονικές» θεωρίες, περιοδικά ποικίλης ύλης, ηγέτες αιρέσεων και παραθρησκειών (π.χ. ο Ινδός γκουρού Ραζνίς, που δίδασκε την ένωση με το θείο μέσω του σεξ) όλοι υποστηρίζουν την φυσικότητα, χρησιμότητα, αναγκαιότητα κ.λπ. των ελεύθερων σχέσεων. Ο νέος που δεν έχει τέτοιες σχέσεις, λένε, κινδυνεύει ψυχικά και σωματικά, και αλίμονο αν προχωρήσουμε σε γάμο χωρίς πρώτα να γλεντήσουμε τη ζωή μας ή έστω, χωρίς να «δοκιμάσουμε» τον/την σύντροφό μας! Συζητιέται επίσης η εισαγωγή σχολικών μαθημάτων που θα προετοιμάζουν κατάλληλα γι’ αυτές, ώστε η ηδονή να συμβαδίζει με καλή υγεία κ.λπ. Όποιος, όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν ακολουθεί αυτό το ρεύμα, χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, εκτός τόπου και χρόνου, καταπιεστής, κομπλεξικός, εχθρός της ελευθερίας, της ζωής, της φύσης, του ανθρώπου, ακόμα και του … Θεού!
Παράλληλα, από παντού μας προσφέρονται «σοφές» συμβουλές σχετικά με την επιτυχία στις διάφορες παραμέτρους των προγαμιαίων σχέσεων: Πως θα χάσετε την παρθενιά σας, τι θα κάνετε όταν δεν έχετε στύση, πως θα ανακαλύψετε αν σας απατάει, πως θα τον κάνετε να ζηλέψει, πως θα τρέχουν όλοι (ή όλες) πίσω σας, πως θα κρατάτε αμείωτο το ενδιαφέρον, πως δεν θα μείνετε έγκυος, πως θα πάψετε να είστε έγκυος κ.λπ. Μέχρι και ιεράρχες βρέθηκαν, που εγκρίνουν τις προγαμιαίες σχέσεις, με την προϋπόθεση οι νέοι να μην αλλάζουν συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Στον κήπο των τέρψεων το κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται.
Τελικά όμως, πόσο τερπνή είναι η ζωή μέσα σ’ αυτόν τον κήπο; Πόση πραγματική χαρά κι ελευθερία υπάρχει στις λεγόμενες ελεύθερες σχέσεις; Γιατί η Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, είναι αρνητική απέναντί τους; Μήπως πρέπει να τις δεχθεί, μια και είναι διαδεδομένες; Μήπως είναι καιρός για μια επανατοποθέτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα; Αυτά και άλλα ερωτήματα εξετάζονται σ’ αυτό το βιβλίο, που μας ξεναγεί όχι μόνο στο αμπέλι του Θεού αλλά και στον κήπο των τέρψεων. Αντιπροσωπευτικοί στιχουργοί και ποιητές της γενιάς της σεξουαλικής επανάστασης και των επόμενων γενεών, οι οποίες αντιμετωπίζουν πια τις ελεύθερες σχέσεις σαν κάτι δεδομένο, σαν μια κατάκτηση, μας οδηγούν μέσω της τέχνης στα ενδότερα του κήπου των τέρψεων και στα ενδότερα της ψυχής τους.

Αντί επιλόγου

Η γενίκευση των ελεύθερων σχέσεων έχει άμεση σχέση και με την εξάπλωση των αιρέσεων, μια που η εφαρμογή των σχέσεων αυτών, ως παρά φύσιν κατάσταση, απομακρύνει το πνεύμα του Θεού, οπότε ο νους σκοτίζεται και γίνεται επιρρεπής στην πλάνη· από την άλλη, πολλοί εκπρόσωποι αιρέσεων και παραθρησκειών χρησιμοποιούν μια μελετημένη στάση απέναντι στο σεξ για να προσελκύσουν ανθρώπους που του δίνουν κεντρική θέση στη ζωή τους. Έτσι, γκουρού, οργανώσεις και «θεραπευτές» της «Νέας Εποχής» διδάσκουν σεξουαλική αλχημεία, ένωση με το θείο μέσω του σεξ (τάντρα γιόγκα) και τα παρόμοια, ενώ ψευτοχριστιανοί «προφήτες» εγκρίνουν και αποδέχονται τις ελεύθερες σχέσεις εις άγραν οπαδών. Τα δόγματα της μετενσάρκωσης και του κάρμα καθώς και η αστρολογία που βασίζεται σ’ αυτά, εισβάλλουν στη ζωή μας μέσω μανιώδους διαφήμισης από τα Μ.Μ.Ε. και τη γενικότερη προπαγάνδα της πανθρησκείας της «Νέας Εποχής», προσφέροντας ένα απροσδόκητο άλλοθι στους κατοίκους του κήπου: «Χωρίσαμε γιατί δεν ταιριάζανε τα ζώδιά μας», «Είμασταν ζευγάρι και στην προηγούμενη ζωή», «Του ανταπέδωσα το κακό που μου είχε κάνει σε προηγούμενη ζωή» και άλλα καταπληκτικά «επιχειρήματα», χρησιμοποιούνται όλο και πιο συχνά από τους συνανθρώπους μας. Οι προεκτάσεις τέτοιων νεοεποχιτικών δογμάτων μετατρέπουν τον «κήπο των τέρψεων» σε «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» (άλλος πίνακας του Ιερωνύμου Μπος), καθώς «αιτιολογούν» από την ομοφυλοφιλία μέχρι την παιδεραστία και την αιμομιξία!
Ένας από τους λόγους που η παρθενία υποτιμάται σήμερα, είναι ότι ο άνθρωπος δεν αισθάνεται ότι έχει αξία απλά επειδή είναι άνθρωπος, αλλά εξαρτά την αυτοεκτίμησή του από τα πράγματα που μπορεί να επιτύχει. Ένα από αυτά είναι και το σεξ, στο οποίο, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα, θεωρεί ότι πρέπει να είναι πρωταθλητής, για να τα καταφέρει μέσα στο σκληρό ανταγωνισμό του κήπου. Όταν λοιπόν κάπου, κάποτε, με κάποιον (ή κάποια) καταλήξει σε γάμο, πρέπει να έχει διαμορφώσει ένα εξαιρετικό στυλ σεξουαλικής συμπεριφοράς· να τον (την) καταπλήξει με την πείρα που απέκτησε από την χρήση των «πρώην» (αγαπημένων και μη). Το ονομαζόμενο ως σεξουαλικό ταίριασμα θεωρείται από πολλούς σοβαρός λόγος γάμου· παράλληλα, ο άντρας και η γυναίκα που δεν διαθέτουν εμπειρίες, χρειάζονται «εξάσκηση» για να «αποδώσουν» στο… άθλημα. Μέχρι να αποδώσουν δεν έχουν πολλά να προσφέρουν, οπότε δεν προτιμώνται.
Από όσους αντιτίθενται σ’ αυτή την αφύσικη ηδονοθηρία της εποχής μας, κάποιοι συζητούν γι’ αυτήν με σοβαρά επιχειρήματα, ενώ άλλοι προσπαθούν να την καταστείλουν με τη βία. Παράδειγμα, το, μουσικό αρχικά, κίνημα του ορθού δρόμου (Straight)· ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στην Αμερική και σήμερα έχει οπαδούς σε όλες τις μητροπόλεις της. Δηλώνει αντίθετο στα ναρκωτικά, το ελεύθερο σεξ, το αλκοόλ και το κάπνισμα. Οι οπαδοί του ξυλοφορτώνουν ανηλεώς όσους επιδίδονται σ’ αυτά! Είναι μια ακόμα τρανή απόδειξη ότι όταν το καλό δεν γίνεται και καλά, μετατρέπεται σε κακό. Και το καλό γίνεται καλά μόνο εν Χριστώ.
Γι’ αυτό, κάθε προσέγγιση που γίνεται χωρίς πόνο ψυχής, χωρίς αγάπη, δεν έχει για τους αιχμαλώτους του κήπου καμμιά σημασία. Μόνο η βίωση του Χριστού μπορεί να βοηθήσει αυτούς, που δεν είναι κάποιοι εξωγήινοι αλλά σάρκα από τη σάρκα μας και οστό από τα οστά μας. Η τρομοκρατία, οι βερμπαλισμοί περί ηθικής, ακόμα και τα σοβαρά επιχειρήματα περί υγείας, δεν τους αγγίζουν. Τους ωθούν να διεκδικούν το «δικαίωμα στην ηδονή» να αγωνίζονται για να έχουν «ηδονή με ασφάλεια». Κι ακόμα, να απομονώνονται από όλους αυτούς που «δεν τους καταλαβαίνουν», φτάνοντας να προτιμούν κυριολεκτικά «ένα φριχτό τέλος από μια φρίκη δίχως τέλος». (Ναρκωτικά κ.ά.)
Όμως ο Χριστός μπορεί να τοποθετήσει την ηδονή στη σωστή διάσταση, σώζοντας τους «περιπεσόντας εις τους ληστάς». Τους κουρασμένους από την αμαρτία που συνεχίζουν να παίζουν, να ψάχνουν για μια νέα πόλη, και ν’ αργοπεθαίνουν μόνοι μέσα σε παράξενες ώρες με το αναπάντητο ερώτημα:

Που είναι οι γιορτές που μας υποσχέθηκαν;
Που είναι το κρασί, το καινούργιο κρασί;
(πεθαίνοντας πάνω στο κλήμα…)

Υπάρχουν οι γιορτές και το καινούργιο κρασί· είναι στο Σώμα του Χριστού, πολύ μακριά από τον κήπο των τέρψεων, τον κήπο της σκιάς του θανάτου. Κι όμως τόσο κοντά, όσο η μετάνοια.
Εκεί οι γιορτές δεν τελειώνουν. Εκεί ρέει το καινούργιο, το αιώνιο κρασί. Εκεί κανείς δεν πεθαίνει πάνω στο κλήμα, αλλά ζουν για πάντα όσοι σαν κλήματα στηρίχτηκαν πάνω στο Χριστό.
Εκεί, στο αμπέλι του Θεού, πέρα από τόπο και χρόνο… Τόσο μακριά από τον κήπο των «τέρψεων». Κι όμως τόσο κοντά, όσο η μετάνοια.

Από την ιστοσελίδα της Μαρίας Δημητριάδου: «Εδώ έχω κάνει την ηλεκτρονική σελιδοποίηση [της 1ης έκδοσης], την εισαγωγή, τον επίλογο και την παρουσίαση του κάθε κειμένου, καθώς και τη μετάφραση των στίχων από την αγγλική.»

Σχολιάστε

Filed under 1999, Επιμέλεια, Θεολογία, Κοινωνία, Ορθοδοξία, Συλλογικό έργο, Σχέσεις των δύο φύλων, Σεξ, Φιλοσοφία